Showing posts with label λογική και παραλογισμός. Show all posts
Showing posts with label λογική και παραλογισμός. Show all posts

Wednesday, December 16, 2015

Kοίτα μαμά, χωρίς συνέπειες

Αναγνώστη τι έγινε, όλα καλά;
Έλειψα πάνω από μήνα, ξέρω, αλλά έχω και σημαντικότερες δουλειές από το μπλόγκι, άσε που ποιος χέστηκε για τη μαλακιάρα που θα πετάξω κιόλας εδώ που τα λέμε.
Παρένθεση
Ναι Θανασάκη Στόκε-ρ, ναι, έχεις δίκιο "που ήμουν όταν έγινε το χ,ψ,ζ,ω τεράστιο γεγονός που συνέβη απο τις 5/11 που έγραψα το τελευταίο ποστ εδώ μέσα" και αλήθεια "ΕΓΩ τι σκατά έκανα για όλα αυτά τα συγκλονιστικά που συμβαίνουν γύρω μου ενώ όλοι τριγύρω βάζετε φωτιά στα κήμπορντζ;"
Θα σου πω πραγματικά Θανασάκη Στόκε-ρ τι έκανα όλο αυτό τον καιρό που συνέβαιναν τόσο κοσμοϊστορικά γεγονότα : Σε έγραφα στα παπάρια μου Θανασάκη Στοκε-ρ. Και να ξέρεις, αυτό ισχύει για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα για τα οποία δεν εκφέρω άποψη στο ιντερνετ, ή δε βγάζω περήφανος τις φωτογραφίες μου από φιλανθρωπικές δράσεις ωστε να μου εκδόσετε εσύ και οι άλλοι τρολομαλάκες του ιντερνετ το πιστοποιητικό ανθρωπιάς. 
Τέλος παρένθεσης αφιερωμένης στον Άγνωστο Θανασάκη.
Καλά, όχι πως θα τη γλυτώσει έτσι απλά.. 
Ξέρετε οι τακτικοί εδώ μέσα, που με έχετε χαρακτηρήσει πλειστάκις με μέγιστες εκφράσεις λατρείας όπως "Μαλάκα προφέτα είσαι και οι δύο γέροι του Μάπετ Σόου" πως μία από τις αγαπημένες μου (κοινωνικές) δραστηριότητες εκτός από τις μπύρες, τις τεκίλες και τα τσίπουρα, είναι να παρατηρώ, να υποθέτω, να βγάζω αυθαίρετα συμπεράσματα και να κράζω. Τα μισά από την κλασσική επιστημονική μεθοδολογία δηλαδή, τα πιάνω. 
Ένα από τα πρόσφατα αυθαίρετα συμπεράσματα που έχω βγάλει και το οποίο το βασίζω σε επίπονη διαδικασία απορρόφησης αλκοόλης και ώριμης σκέψης είναι ότι είμαστε τόσο μπουρδέλο γιατί μάθαμε από μικροί μέσες άκρες οτι δεν υπάρχουν συνέπειες για τίποτα.
Η έλλειψη συνεπειών, συμπέρανα ένα βράδυ με στόμφο (και με προφορά "η έλλειπχι χικ-νεπειών") είναι ένα κάλτσουραλ τρέϊτ, ντιπλι ρουτιντ ιν δε γκρικ σάϊκι οφ ποπουλεϊσιο γουιθ λέϊτ εϊτισ απμπρινγκινγκ. (τι έγινε, εδώ μας χαλάνε τα γκρίκλις; σου φαίνονται βλαχουριά μωρή μπαλότσα; μήπως δε μπορείς να τα γαμωδιαβάσεις;)
Κοινώς, άμα γεννήθηκες απο το 70 και μετά την ψιλογάμησες μια και είναι αρκετές οι πιθανότητες κανένας καριόλης ποτέ να μη σου είπε "ξέρεις φιλλαράκι, αι μαλακίαι πληρώνονται και μην κάνεις παραβάσεις που ο κώλος σου δε μπορεί να υποστηρίξει".
Όλα ξεκινήσαν από μια αθώα "απειλή" από κάποιον γονιό, που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.
Όταν η μαμά είπε "Θανασάκη κάτσε καλά γιατί αλλιώς θα σε πάρω και θα πάμε σπίτι" και μετά το επανέλαβε 30 φορές χωρίς ποτέ να πάνε σπίτι, δε φταίει μόνο ο Θανασάκης που 30 χρόνια μετά είναι τόσο μαλάκας.
Όταν μετά ο Θανασάκης πήγε σχολείο, άρχισε να καπνίζει εννοείται στη δευτέρα γυμνασίου. Και να γράφει -κατά πάσα πιθανότητα- ηλίθιους στίχους των Πυξ Λαξ ή άμα ήταν ψαγμένος των Panx Romana στους τοίχους του λυκείου, που τότε, το 1993 ήταν ολοκαίνουριο. Η εφηβεία είναι μια δύσκολη ηλικία γεμάτη οργισμένη αυτοδικαίωση, ορμόνες, καβλόσπυρα και κάβλες, όλοι τα περάσαμε. Ακόμα και εγώ που άκουγα οργισμένη μουσική, είχα οργισμένες αφίσες και ήμουν και τριπλά οργισμένος γιατί είχα κάβλες αλλά με είχε παρατήσει η Λίτσα. Σε αντίθεση με το Θανασάκη βέβαια, εμένα ο πατέρας μου και η μάνα μου, τις πραγματοποιούσαν τις απειλές τους (άσε που ήμουν κλασσικός βούδας και γενικά δεν ακουγόμουν άμα μου δινες ένα βιβλίο) οπότε όταν πήγα στο λύκειο δε θεώρησα δημοκρατικό μου δικαίωμα να σπάω τα παράθυρα, τα θρανία, τις καρέκλες, τις πόρτες και να γράφω "ΚΑΡΓΙΟΛΑ Χ,.Ψ.Ζ ΓΑΜΝΙΕΣΑΙ" στις πόρτες των γραφείων των καθηγητών.  Ο Θανασάκης βέβαια το έκανε, γιατί ήταν πολύ άγριο νιάτο, άσε που για αυτόν ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΟΤΕ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ μια και ήταν γιος καθηγήτριας οπότε το παιδί ετύγχανε ιδιαίτερης μεταχείρισης οπότε τον μάζευαν στο γραφείο, του έκαναν ένα κήρυγμα και μετά τους έδινε πίσω το στυλό που είχε δανειστεί για να τους γράψει στα παπάρια του, έφευγε κύριος. Είχε ιδιαίτερη πλάκα δε, μια φορά που τους πιάσαν καμια 10ρια να καπνιζουν (πράγμα που καταλαβαίνουμε όλοι ελπίζω οτι καλώς απαγορεύεται για τους μαθητές και εντός αλλά και εκτός σχολείου ε; άλλο αν καπνίζαν οι περισσότεροι όταν τουλάχιστον εγώ ήμανε μαθητής), αναγκάστικαν να τον αποβάλλουν μια μέρα γιατί δε μπορούσαν να εφαρμόσουν τόσο εξώφθαλμα το "ο Θανασάκης είναι άλλο", οπότε ο Θανασάκης έκανε Κίνημα στο σχολείο, με απειλή κατάληψης και απαίτηση "να γίνει καπνιστήριο για τους μαθητές, γιατί δηλαδή καπνιζουν οι καθηγητές;" Ευτυχώς πήρε τα αρχίδια του στη συνέλευση, όσο και αν τσίριζε και αυτός και η κομπανία του οτι οι υπόλοιποι είμαστε δειλές κότες και δε διεκδικούμε αρκετά τα δικαιώματά μας. Φυσικά όταν δεν υπάρχουν ποτέ συνέπειες για ό,τι κάνεις Θανασάκη, το να διεκδικείς το ο,τιδήποτε γίνεται πολύ πιο εύκολο. Ακόμα πιο φυσικά, εντελώς τυχαία όταν έγινε μια άλλη χοντράδα και τον έπιασαν πάλι και δεν έπαιζε να τη γλυτώσει εύκολα, ο Θανασάκης φυσικά μετατράπηκε σε τεράστιο καθήκι, δίνοντας άλλον ως υπεύθυνο, οπότε πάλι τη γλύτωσε.
Μετά το λύκειο ο Θανασάκης έμαθε ότι δεν τρέχει τίποτα αν παρκάρει τη σακαράκα της μάνας του όπου γουστάρει γιατί ο θείος στην αστυνομία του έσβηνε τις κλήσεις. Και τις κλήσεις για παρκάρισμα, για παραβίαση στοπ, για ο,τιδήποτε.
Μηδέν συνέπειες.
Ο Θανασάκης έμαθε μια χαρά να κρύβεται πίσω από -τις περισσότερες φορές- αόριστα δικαιώματα η επίκληση των οποίων μάλιστα ευτελίζει διαρκώς τα "κανονικά" δικαιώματα, αυτά που όντως έχουν αποκτηθεί με αίμα και ιδρώτα και ξύλο. Δεν υπήρξαν ποτέ συνέπειες για το Θανασάκη.  Ο κόσμος ήταν -και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμα- φτιαγμένος για να μη ζορίζεται "το παιδί".
Και ο Θανασάκης ΦΩΝΑΖΕΙ. Πάρα πολύ και για τα πάντα.  Όταν τον πιάνουν ειδικά, φωνάζει πολύ. Γιατί δεν μπορεί να συλλάβει το πως γίνεται να υπάρξουν ποτέ κυρώσεις για ο,τιδήποτε σε αυτόν.
Από το πιο μικρό στο πιο μεγάλο.
Τώρα με την κρίση δε, έχει οργιάσει γιατί μια και μας τα φάγαν οι αλήτες οι γερμανοτσολιάδες, ο Θανασάκης δικαιούται έξτρα πόντους ελευθερίας, τουλάχιστον μέχρι να συλληφθούν και εκτελεστούν όλοι οι υπόλοιποι πριν από αυτόν.
Η απαίτηση για ισότητα στην παρανομία, μια νέα και επαναστατική νομική ένοια, παγκόσμιο μνημείο εγωκεντρικής μαλακίας, είναι σχεδόν καθημερινή από τους Απανταχού Θανασάκηδες κυρίως δε όταν συνδυάζεται με μια επαναστατική εσάνς.
Ανοίγει την παραθυράρα του και πετάει τα σκουπίδια του στο δρόμο; Τι σε νοιάζει εσένα; Ρουφιάνος είσαι; Χούντα έχουμε. Α πάγαινε από δω, έχουμε σημαντικότερα προβλήματα.
Παρκάρει στη ράμπα των ανάπηρων; Και τι έγινε ρε μαν; Εδώ μας φάγαν τις συντάξεις /5 λεπτά θα κάτσω-πωςκανειςετσιρευστερικέμαλάκα.
Βγάζει πύρινους λόγους που προτρέπουν σε βία; Ποιος χέστηκε; Ο Θανασάκης έγινε και παπάς και έχει έξτρα armor of faith +1, αλεξί-νομη.
Βγάζει άλλους λόγους που προτρέπουν σε βία ή συμμετέχει σε βία εναντίον πολιτικών αντιπάλων; Τι λες κυρά μου, η δίκαιη οργή του λαού δεν καταπνίγεται, μια και ο Θανασάκης είναι αριστερός αγωνιστής πια και όχι κοινός θνητός από αυτούς που πρέπει να υπακούν στους νόμους. Τουλάχιστον όχι στους νόμους που δεν του αρέσουν. Σαν ελελχρ με τσι γραφές. Τα καλά και συμφέροντα.
Κανείς δεν κάθισε να ρίξει μια μεταφορική μπάτσα στους απανταχού Θανασάκηδες ώστε να συνέλθουν λίγο και να καταλάβουν ότι οι ηθικοπλαστικές μαλακίες για παραφουσκωμένα δικαιώματα που τους τάϊζαν από πιτσιρίκια είναι ακριβώς μαλακίες και οτι πρέπει να μαζέψουν λίγο τα παραχαϊδεμένα εγώ τους αν θέλουν να μην σφαλιαρίζονται κοινωνικά καθημερινώς.
Αλλά τι λέω, είναι τόσο πολιτιστικό χαρακτηριστικό πλέον που θα πάρει -φαντάζομαι- καιρό να συνηθίσουμε στην ένοια των συνεπειών. Ναι ρε μαλάκα Θανασάκη, ακόμα και εγώ, ναι και εγώ μέσα σε αυτή τη μαλακία είμαι. Αλλά τουλάχιστον έχω το νου μου να μη γίνομαι σαν εσένα. Ναι δεν πετάω σκουπίδια έξω, ναι δεν παρκάρω σε ράμπες και ναι ρε μαλάκα Θανασάκη δεν έβαλα βύσμα για το δημόσιο ούτε όταν μου προσφέρθηκε (ευτυχώς χαρ χαρ χαρ).
Είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που δεν έχουμε λύσει εδώ και που έχουν εν πολλοίς λύσει σε άλλες χώρες (από αυτές που ζηλεύω και είμαι ξενομανής και γερμανοτσολιάς και δεν έχουν ήλιο και αλμύρα και τέτοιες ρομαντικές και ανούσιες μαλακιάρες που μου λένε μερικές φορές). 
Ένα ποσοστό συμπατριωτών μας ξέρει το εξής M.O (Modus Operandi, γιδοβοσκέ):
Κάνω μαλακία => Βασικά μάλλον δε θα με πιάσουν ούτε τα οποιαδήποτε αρμόδια όργανα ούτε οι συμπολίτες μου. Αν με πιάσουν γκρινιάζω/απειλώ/κλαίγομαι/γαμωσταυρίζω/βάζω βύσμα και μάλλον τη γλυτώνω. Αν δε τη γλυτώσω=> Χούντα.
Στις κανονικες κοινωνίες το M.O είναι -τουλάχιστον πιο συχνά απο ο,τι εδώ- : 
Κάνω μαλακία => Είτε οι συμπολίτες μου είτε τα αρμόδια όργανα με τσιμπάνε => υπάρχουν οι όποιοες συνέπειες => το σκέφτομαι παραπάνω πριν ξανακάνω μαλακία που δε σέβεται τους γύρω μου.
Μην πάει το μυαλό σου σε πολύ σύνθετα πράγματα, μιλάω κυρίως για τα απλά. Π.χ για το να περάσεις μπροστά σε σειρά, ή να πετάξεις το απόκομμα των διοδίων κάτω με το που περάσεις τα διόδια. Γιατί αυτό μας έφαγε.
Δε μπορούμε να συννενοηθούμε για τα απλά, θέλουμε να λύσουμε τα δύσκολα. 
Παπάρα Θανασάκη.

Update:
Αναφέρθηκα μόνο σε κοινωνικές εκφάνσεις των πράξεων και των συνεπειών τους. Σε καταστάσεις δηλαδή που οι "κανόνες" είναι και συνάρτηση του χρόνου, ή πιο καλά, του zeitgeist.
Υπάρχει όμως και ένα σαφές και ίσως μεγάλο δείγμα ανθρώπων που αδυνατούν να χαμπαριάσουν τις συνέπειες φυσικών νόμων και διαδικασιών και έτσι εκπλήσσονται από τα αρνητικά αποτελέσματα, τα οποία μερικές φορές δε είναι και θανατηφόρα. Πολλά δείγματα τέτοιων θα βρείτε σε σάιτ όπως τα Darwin Awards κλπ, ή σε πρακτικά δικαστηρίων (μια και όταν αφήνεις το παιδί σου να έχει πυρετό, ξαφνική τύφλωση και αιμορραγία στα ούρα χωρίς να το πας σε γιατρό επειδή είναι ιβιλ σάϊεντιστς και συ καλός πιστός/προτιμάς τη βοτανοθεραπεία/τους ενεργειακούς κρυστάλλους/τον αστρολόγο σου/τον λαϊφ κοατς σου τότε α. το παιδί πεθαίνει β.εσύ πας φυλακή για εγκληματική μαλα... αμέλεια). Αλλά εκεί ΥΠΑΡΧΟΥΝ συνέπειες, απλά το πρόβλημα είναι ότι ο χ Θανασάκης ΔΕΝ τις αναγνωρίζει. Οπότε πηδάει από το μπαλκόνι με τη βέβαιαη πεποίθηση ότι θα φύγει δεξιά. Όταν ο μετωπιαίος του λοβός τσακωθεί με την Πλάκα Πεζοδρομίου είναι το σημαντικότερο και τελευταίο μάθημα περι συνεπειών.


Υ.Γ: Αν είδα/κατάλαβα καλά από τις δηλώσεις, ο άλλος ο cτόκοc νόμισε οτι το "Θεέ μου τι σου κάναμε" το έγραψε ο Λαζόπουλος. Πιο χαμηλά και από Ταμήλο. OK δεν μπέρδεψε και την Αντιγόνη με το ΘΒ φαλακρός πράκτωρ, αλλά μου αρέσει το γενικότερο πλαίσιο όχι μόνο ασχετίλας αλλά και ανοργανωσιάς.
ΥΓ2: Αν δεν κατάλαβα καλά ζητώ ταπεινά συγγνώμη. We will always have 360 μοίρες και Μυτιλήνη ενιγουέι

Friday, October 29, 2010

Καλλιτεχνικές ανησυχίες

Το φθινόπωρο μας αχνοχαϊδεύει με τα απαλά του ακροδάχτυλα, τα πορτοπαράθυρα φτεροκοπάνε από το αγέρι και χαμογελάνε στις πρώτες στάλες της βροχήσε. (Πρόσεξε, όχι "βροχής" αλλά "βροχήσ-ε" με το "ε" απαλό, αργόσυρτο σαν να σου  βγαίνει λίγο η ψυχή - συνδυάζεται απαραίτητα με ρομαντικό αναστεναγμόνε και πετάρισμα ματιών στη γενικότερη κατεύθυνση της ελπίδας του ουράνιου τόξου).
Κοίτα το ξέρω ότι έχω την κακή φήμη κάφρου και βάρβαρου, αλλά όπως ξέρεις ήδη έχω και τη φήμη μεγάλου παπατζή και ψεύτη, οπότε αφού θέλω να γράψω καλλιτεχνικό θέμα, είπα να το γράψω με καλλιτεχνική γλώσσα. Νταξ; μέσα είσαι δικέ μου, κόβει το μάτι σου.

Ένα πρωινό, μουντό σαν τα όνειρα λίγο πρίν το μούχρωμα, τα όνειρα αυτά που φεύγουν και δεν ξέρεις αν ευγνωμονείς το μυαλό σου που τα ξεχνά ή το καταριέσαι που τα αποδεσμεύει, είδα μια είδηση ο ρουφιάνος και μου φυγε η μαγκιά.
Ήταν δροσερό το αγέρι που φύσαγε το πρόσωπό μου και πάγωνε στην άκρη του ματιού το μισοτρεμάμενο δάκρυ και συνάμα την ελπίδα της φρίκης ή τη φρίκη της ελπίδας.
Δεν ήξερα αν η είδηση είναι αληθινή ή κατασκευασμένη, αλλά δε με ενδιαφέρει κιόλας, εγώ απλά ως ευαίσθητος καλλιτέχνης θέλω να κάνω κριτική στην υποτιθέμενη είδηση και όχι στην πραγματικότητα.
Γιατί άλλωστε, τί ακριβώς είναι η πραγματικότητα πέρα από θνητές μικροαστικές φωτοκόπιες που βγάζει η αντίληψή μας, όπως γέρνει αποκαμωμένη το αδύναμο κεφάλι της, στην αγκαλιά της λήθης; (σε έχω σκίσει, παραδέξου το. Το έχω)
Είδα λοιπόν πως -τουλάχιστον υποθετικά- αυτός ο πίνακας, στο γραφείο του πρωθυπουργού της χώρας,


θεωρητικά αντικαταστάθηκε ή θα αντικατασταθεί με αυτόν :


Ω Μούσες που ημίγυμνες χορεύετε με τις φεγγαραχτίδες και τις δροσοσταλίδες στις παρυφές του Ελικώνα...
Οποίος θαυμασμός, οποία ανατριχίλ διαπερνά με ταχύτητα του Ιντερσίτυ 551 τα σφριγηλά μου μούσκλα;
Τι θωρούν οι κουρασμένοι από το υπερθέαμα της ιλλουστρασιόν ζωής οφθαλμοί μου;
Σαφώς και έπρεπε να φύγει από το υπερφορτωμένο εικαστικά ρουστίκ γραφείο του πρωθυπουργού αυτό το ροκοκο-μπαρόκ πράμα με τις ξεπερασμένες υφέρπουσες ιδεοληψίες.
Προσέχτε την προφανή και απλή -αλλά ουδαμώς απλοϊκή- σημειοσημασιολογική προσέγγιση του απείρου και την ενδελεχώς υποβόσκουσα χάρη του νέου πίνακα.
Ο καλλιτέχνης με αδρές, παχιές γραμμές υποδηλώνει τα φραγμένα όρια του απειρισμένου υποσυνειδήτου του, ενώ η κόκκινη διαχωριστική είναι αυτή που οδηγεί το μάτι σε έναν σαφή προσδιορισμό του εφικτού και του ανέφικτου, υπογραμμισμένου από την αγνότητα του υποκίτρινου και την παιδική αφέλεια του υπορόζ.
Όλα αυτά ενυπάρχουν παρά και έναντι, σε ένα μουντό πεδίο που στη βάση, τη βάση που υποδηλώνει την επαφή μας με τη γη, το θάνατο, το χώμα, τους σκώληκας και τας σκουληκαντέρας, ενώ προς τα πάνω ανοίγει, ελαφρά, απαλά, ήρεμα, δείχνοντάς μας έτσι το δρόμο προς την ελευθερία της ψυχής, την ελευθερία του σώματος και την Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Η πάνω οριζόντια πάλλευκη γραμμή είναι το όριο που όλοι πρέπει να ξεπεράσουμε, κοιτώντας ψηλά, μακριά και πέρα από ορίζοντες και τεχνητά όρια. Είναι η γραμμή της υπέρβασης και εσώτερης επανάστασης που ο πας εις ένας άξιος να ονομάζεται άνθρωψ και όχι απλά πίθηξ, οφείλει έστω και μία φορα στη ζωή του να τολμήσει να πατήσει αναφωνώντας "πίσω καθήκια και σας έφαγα".
Νομίζω ορθά θα έπραττε ο καθείς να έχει ένα τέτοιο κόσμημα στο γραφείο του και όχι αυτές τις παρωχημένες καλλιτεχνίες τεθνεόντων ψευτοζωγράφων που νόμιζαν ότι επειδή μπορούν να απεικονίσουν κάτι ζωντανό, πραγματικό, λεπτομερές και άρτιο, ήταν και αξιόλογοι.
Γιατί ως γνωστόν, το συγκινησιακό υπόβαθρο ενός πίνακος, η αληθινή γεννεσιουργός αιτία της επιρροής που σπάει το φράγμα αιτίου-αιτιατού και εναγκαλίζει το θεατή σε έναν ψυχικό διονυσιακό χορό, δεν έχει ανάγκη από εικόνα και ταλέντο, αλλά απλά από συναίσθημα.
Για αυτό παρουσιάζω και εγώ ένα αριστοτεχνικό έργο μου,  που αποτελεί γροθιά στο κατεστημένο και ευελπιστώ ότι κάποτε θα λάβει τη θέση που του αρμόζει στο γραφείο του κάπταιν Αντάμα, πάνω στο Αστρόπλοιο Γκαλάκτικα. Το ονομάζω, Σπουδή σε κόκκινο :




Ε ρε διάολε, θα αφήσω μούσι-θύσανο, θα πάρω αμπέχωνο και θα το παίζω άνθρωπος του πνεύματος απο δώ και πέρα...

Wednesday, May 13, 2009

Μα πόσο..

Ευτυχώς φέτος έχω αποφύγει να "ενημερωθώ" για τα ξεφτιλίκια και τις αηδίες της Eurovision εφαρμόζοντας την τεχνική του "Δεν ανοίγω ποτέ την τηλεόραση πριν τις 11". Είναι γνωστή η αγάπη μου για αυτό το διαγωνισμό, αυτό το φάρο πολιτισμού και τέχνης που λάμπει στο παγκόσμιο στερέωμα κάθε χρόνο τέτοια εποχή.
Είναι γνωστή και η αγάπη μου για όλες αυτές τις τηλεπερσόνες, που ο καλός Μανιτού να τους κόβει μέρες και να μου δίνει χρόνους. Πόσο μου αρέσουν όλοι αυτοί και αυτές που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες κουβαλούν το σταυρό της εθνικής καλλιτεχνικής περηφάνειας και προσπαθούν με κάθε άτιμο μέσο να υποβιβάσουν στα μάτια του ελληνικού λαού όποιον κακομοίρη τυγχάνει να διαθέτει ταλέντο και φωνή και -μάλλον λόγω πείνας και οικονομικής εξαθλίωσης- αναγκάζεται να πάει στην Ευροζωοπανύγηρη της μουσικής. Είναι επίσης γνωστό σε όλους πως κρέμομαι από τα χείλη των εθνικών παρουσιαστών μας που με λόγια μεστά, λιτά αλλά με νόημα, προσπαθούν να αναπτερώσουν το ανύπαρκτο τελευταία, εθνικό μας αίσθημα και να μας πείσουν ότι πρέπει να υποστηρίξουμε πάση θυσία τον εκάστοτε απεσταλμένο μας, αλλιώς είμαστε προδότες της Μεγάλης Ιδέας.
Συνήθως όλα αυτά κινούνται και στη σφαίρα του αστείου κιόλας -όπου "αστείο" ονομάζουμε αυτό το καμμένο "χιούμορ" που διαθέτουν οι τηλεπερσόνε, επιπέδου "κοροϊδεύουμε άνθρωπο με προβλήματα ομιλίας" -ναι κύριε Λάκη μας, εθνικέ τιμητή των πάντων, το είδαμε και αυτό. Συνήθως, συνεχάω, όλα αυτά κινούνται και σε ένα πλαίσιο ελαφρότητας και χαλαρής διάθεσης, από αυτό το γνωστό που "και αυτό χρειάζεται ρε αδερφέ" (ακριβώς φίλε μου, με τόσες εκπομπές για τις τέχνες, τον πολιτισμό, τις επιστήμες, τόσα ντοκυμανταίρ κλπ, ε χρειάζεται και μισή ωρίτσα χαβαλέ τη μέρα ε; Μάστα..). Χτες το βράδυ όμως, μη μπορώντας για άλλη μια φορά να κλείσω μάτι νωρίς και επειδή έχω δανείσει το σκληρό με τις ταινίες και τις σειρές στον κουμπάρο μου, αναγκάστικα να δω τηλεόραση. Ευτυχώς εκεί που μένω, δεν πιάνουν όλα τα κανάλια όλη τη μέρα. Χτες κατά τη 1, έπιανε μόνο τις ΝΕΤ, τον ANT1 και το ALTER. Τι να βάλω, έβαλα να χαζέψω κανα κωλαράκι στο Όλα. Ναι μπορεί να είμαι ανωτέρου πολιτιστικού και πνευματικού επιπέδου, αλλά ένα ωραίο κωλαράκι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν άνδρα σε όλα τα μήκη και πλάτη τση γης.
Ε και προφανώς είχε θέματα από την Ευρωαηδία.
Λοιπόν θαύμασα πραγματικά το νέο επίπεδο χαζομάρας ορισμένων ατομακίων. Μιλάμε για ΧΑΖΟΜΑΡΑ. Όχι αστεία χαζομάρα. Εκνευριστική και ελλεεινή χαζομάρα. Χαζομάρα ποινικό αδίκημα. Χαζομάρα τύπου "φέρτε μου ένα στουμπωτήρι να τους το βάλω να πιάσει από στόμα μέχρι εκεί που είναι πάντα σκοτεινά".
Δύο τα επεισόδια. Το ένα είναι από την εκπομπή του Γιαννάκη του Ξανθόπουλου, του καλού παιδιού. Είναι προφανώς ένας τύπος κοπελιά με μεγάλη μύτη και κακάσχημη καρικατουρίστικη μουτσούνα που είναι πολύ πορωμένη με το θέμα. Και της κάνουν ένα δώρο με μια σημαία άλλης χώρας που παίρνει μέρος. Και ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ στην κράνα η τσούρδω! Γυρνάει με ένα υποτιμητικό υφάκι προς τους τεχνικούς μάλλον και λέει πικραμένη και θυμωμένη "έχεις και παιδιά. Μπράβο. Έτσι θα τα μεγαλώσεις; Γενίτσαρους θα τα κάνεις;"..
και μένω κάγκελο! Τί λες; Πάμε καλά; Τι λες μωρή λατέρνα (με ή χωρίς γαρύφαλλα), τι λες ρε κνώδαλο, ρε απολειφάδι, ρε καραγκιόζη (ο καραγκιοζοπαίχτης μας έφυγε. Μείνανε όμως οι καραγκιόζηδες) μωρή χαζοβιόλα; Τι λες στον άνθρωπο για το παιδί του και για γενίτσαρους; Η εθνική μας συνείδηση και το πατριωτικό μας συναίσθημα ρε ηλίθιε εξαρτάται από το αν "μας" αρέσει και κανα άλλο τραγούδι εκτός από τα δικά μας; Α σιχτίρ πια, με κάνετε και ασχολούμαι με όλους τους τραγικούς εδώ μέσα!
Οκ δεν την παλεύω άλλο να γράψω και για το άλλο βιντεάκι στο Όλα γιατί στο τσακ είμαι να αρχίσω να βρίζω σκαιότατα. Να βρίζω, όχι να κοροϊδεύω.
Και τελειώνω με μια δήλωση που εύχομαι να μην αντιπροσωπεύει μόνο εμένα και τους 10 ανθρώπους που κάνω παρέα :
ΣΤΑ ΤΣΙΜΠΙΡΔΟΝΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΓΙΟΥΡΟΤΈΤΟΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΚΗΣ ΣΑΣ. ΟΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
και στα greeklish για να τα καταλαβαίνουν και οι γελοίοι που υπερασπίζονται την πατρίδα μέσω της χαζομάρας αυτής.
STA TSIBIRDONIA MOY KAI I GIOURITETOIA SAS KAI O SAKIS SAS. OKSOOOOOOOOOOO

Thursday, April 09, 2009

Λογική και παραλογισμός

To βρήκα και το κλέβω από τον Αιρετικό, που το βρήκε και το κλεψε από το toomanytribbles